Wskazówki dotyczące mówienia

WSKAZÓWKI DOTYCZĄCE WŁAŚCIWEGO SPOSOBU MÓWIENIA
DO DZIECKA Z WADĄ SŁUCHU
O czym mówimy:
  • mówimy do dziecka zdaniami np.:

'Czerwone auto jedzie. Auto jedzie szybko. Brum, brum. Pan jedzie autem. O jakie ładne auto. Zobacz, nie ma auta.'

Powiedzenie: 'O, auto.' – to za mało.

  • opisujemy dziecku przedmioty, osoby, to co się z nimi dzieje, to co robimy teraz, to co robiliśmy, to co będziemy robić za chwilę.

·         mówimy za siebie i za dziecko - to znaczy mówimy to, co powiedziałoby dziecko gdyby umiało już mówić.

np.: dziecko wyciąga rękę po misia, my mówimy: 'Chcesz misia? Tak, Paweł chce misia. Mama da Pawłowi misia. Proszę, weź misia. O, jaki duży miś. Zobacz, miś ma nos.”

·         podchwytujemy wypowiedzi dziecka, rozszerzamy je i podajemy poprawną formę, np.:

gdy dziecko mówi: 'bach' - my odpowiadamy: 'Tak, lala upadła. Zobacz, lala płacze. Uaaaa.”

·         dodatkowo używamy dużo wyrazów dźwiękonaśladowczych, np.:

bum, puk, bach, brum, muu, hop.

Sposób, w jaki mówimy do dziecka:

·         tempo mowy ma być niezbyt szybkie,

·         nie krzyczymy, ale też nie mówimy zbyt cicho,

·         nie robimy przesadnych ruchów wargami, język utrzymujemy w buzi, ponieważ dziecko przyzwyczajone do przesadnego sposobu mówienia nie będzie rozumiało innych osób,

·         lepiej jest mówić do dziecka ciszej z bliskiej odległości, niż z daleka krzycząc,

·         mówimy do dziecka głosem melodyjnym,

·         pytamy ze zdziwieniem w głosie, o rzeczach smutnych mówimy ze smutkiem w głosie, o wesołych - z radością, karcimy ze złością w głosie,

·         ruchami całego ciała i miną pokazujemy nasze uczucia